Advertentie
Ookla zal onder de meeste lezers bekend zijn door de internetsnelheidstest die het bedrijf aanbiedt. Daarnaast maakt het bedrijf ook verschillende analyses van de resultaten die via die tests worden behaald, wat een beeld geeft van hoe het met de gemiddelde internetaansluiting is gesteld. In een recent onderzoek laat het bedrijf zien hoe het met de internetverbinding in treinen is gesteld in Azië en Europa, en Nederland komt daar niet bepaald goed uit de bus.
Het onderzoek focust zich op de twee continenten met verreweg het meest uitgebreide spoornetwerk: Azië en Europa. Door gebruik te maken van de data van speedtests die binnen treinen zijn gedaan kan het bedrijf analyseren hoe het gesteld is met de snelheid en latency van de internetverbindingen, maar ook wel Wi-Fi protocollen worden gebruikt.
Europa is vooralsnog leider als het gaat om internetsnelheden in de trein, maar verschillen binnen Europa zijn groot. De absolute nummer 1 is Zweden, met een mediaan van ruim 64 Mbps downloadsnelheid. Zwitserland en Ierland volgen op enige afstand met ruim 29 en 26 Mbps respectievelijk. Spanje, het Verenigd Koninkrijk, en Nederland eindigen op de laatste plaatsen binnen Europa met 1,45 Mbps, 1,09 Mbps, en 0,41 Mbps respectievelijk. Vooral in Nederland staat die downloadsnelheid in schril contrast met de zeer robuuste internetinfrastructuur in nagenoeg alle andere velden.
Hoewel Azië ietwat achterloopt wat betreft de snelheden, zijn de verschillen op het continent minder groot. Daarnaast lijkt het verouderde Wi-Fi 4 nagenoeg verdwenen en begint Wi-Fi 6 zijn opmars te maken in Taiwan. In Europa blijft Polen vooralsnog steken op Wi-Fi 4 en de 2.4 GHz band en ook de UK doet het in dat opzicht niet erg goed. Dit gaat een stuk beter in Duitsland, Spanje, en Italië, maar de uiteindelijke downloadsnelheid lijkt daar niet per sé van te profiteren. Dat duidt erop dat de verbinding tussen de trein en het bredere internet de beperkende factor is in veel gevallen.
Hoewel het slecht gesteld is met de Wi-Fi snelheid in treinen in Nederland, is dat niet direct een probleem. Landen zoals Taiwan, Zuid-Korea, en Japan presteren ook niet denderend, terwijl deze landen doorgaans wel modernere Wi-Fi standaarden inzetten. Dit lijkt te komen door een verschil in beleid met bijvoorbeeld koploper Zweden. Deze landen zetten namelijk samen met Nederland en Zwitserland in de afgelopen jaren veel sterker in op cellulaire netwerken. Wi-Fi in de trein wordt meer als een luxe extra gezien, dan als een van de vaste diensten van een trein. De NS zou zelfs overwegen Wi-Fi in de trein volledig stop te zetten als de huidige concessie vereiste voor Wi-Fi wordt opgeheven.